50 jaar, afgerond naar boven

Ik ben niet zo’n type die hoog opgeeft over zichzelf, maar over mijn uiterlijk heb ik niet te klagen. Toegegeven: ik leg het zwaar af tegen George Clooney, Tom Hanks of Tom Cruise maar vergeleken met trainer Steve McLaren of zanger Stef Bos mag ik absoluut in mijn handen knijpen. Onze overeenkomst is dat we allemaal ongeveer 50 jaar zijn. Ikzelf zag Abraham in de laatste week van februari. Het viel mij op dat mensen mij niet geloofden. Dat is een compliment. Mijn lichaam is heel redelijk in proportie en ik heb, net als bijvoorbeeld Paul McCartney, Cliff Richard en Rob de Nijs een origneel ‘brave face’.
Als ik de afgelopen weken daarom soms gekscherend jokte dat ik 35 jaar was, hoorde ik vaak de reactie: ‘ik kon het ook al niet geloven!’.
Maar het is toch waar. En die reacties maken pijnlijk duidelijk dat iemand van 49 niet oud wordt gevonden en iemand van 50 wel. Ik ben vanaf nu de rest van mijn leven definitief afgerond naar boven, zullen we maar zeggen. Net als iedere andere vijftiger moet ik erg aan deze leeftijd wennen. Ben er ook wel een paar dagen flink chagrijnig van geweest.
De werkster maakte vanmorgen een eind aan mijn zinloos gepieker en getob: ‘jij bent gewoon 35’, zei ze. ‘Ik ken in mijn omgeving veel mensen van 35 die in werkelijkheid 50 zijn. En jij bent gewoon iemand van 35. Dat is wat telt.’
Ik heb haar een flinke fooi gegeven!

Niets

Hij zong haar zorgen naar de hemel. Elke dag stond er een bijzondere maaltijd op tafel. Hij deed de boodschappen, gaf de planten water. Elke vrijdag een vers boeket.
Voor het weekend, voor haar.
Ze was alles voor hem.
Hij schonk haar vertrouwen als ze, neerslachtig van onzekerheid, weer eens twijfelde aan zichzelf. Aan de wereld. Hij kuste haar koude rillingen warm.
Ze was alles voor hem.
Hij beurde haar op wanneer collega’s kritiek op haar werk hadden.
Hij maakte verse cappuccino, veegde het straatje schoon, lapte de ramen.
Ze was alles voor hem.
Waar hij ook ging: hij dacht aan haar, ook op haar dag van storm. Hij zette zichzelf opzij en hield haar uit de wind.
Ze was alles voor hem.
Kan een man té lief zijn? Gaf hij een overdosis aandacht?
Ze was alles voor hem.
Hij was niets voor haar.
Alles werd niets toen hij voor zijn werk in een ver hotel zat.
Een week ver weg van alles, hoorde hij niets van haar.
Slechts één sms: ‘in welke stad zit je ook al weer?’
De schreeuwende leegte in zijn eenzame hoofd
kwam van niets.

Het leed van Ajax

Het voetbalinstituut Ajax hapert. Het 30e landskampioenschap laat al een aantal jaar op zich wachten. Het rapport-Coronel moest een einde maken aan de malheur. Na gedegen onderzoek ging de organisatie op de schop en werden duidelijke structuren neergezet. Het beursgenoteerde Ajax leek net een echt bedrijf te worden.
Léék, ja. Want inmiddels heeft Johan Cruijff, het orakel uit Barcelona, een revolutie ontketend en overweegt Coronel zijn voorzittershamer neer te leggen. Directeur Rik van den Boog volgt waarschijnlijk dan snel. Wég beleid.
Het is het leed van Ajax: onbestuurbaar door de eigen grootsheid. Voetbal is emotie. Als Ajax-fan kus ik de grond waarop Cruijff loopt, maar als vakman begrijp ik er geen snars dat niemand in de organisatie kan vasthouden aan een beleid voor langere termijn.
Dat lukt bij FC Twente wel. Maar FC Twente is Ajax niet. Er is geen fenomeen als Cruijff. Ajax is een ongekend bolwerk waar krachten uit het verleden, uit het heden en uit de toekomst immer voor storm en razernij zorgen…
FC Twente zal de komende vijf jaar vast vaker hoger eindigen dan Ajax. ‘Het is stil aan de overkant’. ja, dat hebben de Tukkers voor op Amsterdam. Die stilte is de voedingsbodem voor nóg meer successen de komende jaren. Maar Twente wordt nooit Ajax.

Stuur me een mail voor Valentijnsdag…

Over de nut en noodzaak van Valentijnsdag kun je van mening verschillen. Ik val helaas in de categorie ‘niet attent’. Nooit gaf ik mijn partner op vrijdagmiddag een bloemetje, laat staan op Valentijnsdag. Dat wil overigens niet zeggen dat ik geen romanticus ben.
Valentijnsdag stuit me tegen de borst. Misschien wel vanwege de mierzoete meldingen die bij die dag gepaard gaan. Zoals: ‘Voor mijn lieve Valentijn, mijn hart zal altijd bij je zijn’ of ‘Jij ben voor mij de zon, zonder wie ik niet leven kon’.
Serieus: deze rijmelarij is niet verzonnen. De enorme stijlbreuk in de laatste zin wordt door verliefden op de koop toe genomen vrees ik. Vergeleken met deze tenenkrommende zinnen is Sinterklaas een begaafd poëet.
Je liefde aan iemand tonen is prachtig. Maar zelfs op Valentijnsdag kan een goed geschreven tekst wonderen verrichten. Wie mij een mail stuurt met een verzoek, krijgt een prachtige liefdeszin retour.
Beloofd!

Warm

De rij voor de kassa 4 van de supermarkt is Herman veel te lang. Daar zit de mooiste caissière en de mannen staan letterlijk voor haar in de rij.
Bij kassa 5 zit een meisje die niet bepaald vooraan heeft gestaan bij het uitdelen van de zeven schoonheden. De rij is dan ook een stuk korter.
Herman zucht teleurgesteld, al lacht de caissière haar ongelijke tanden bloot als hij zijn boodschappen op de band legt. Een roker, walgt Herman. Hij ziet het duidelijk aan de bruine randen langs haar tandvlees.
De caissière rekent af met de klant die voor hem staat en begroet Herman op zwoele toon. “Hai, heb je een lekkere magnetronmaaltijd gekocht?”
Herman knikt.
“Rode kool met appeltjes en hachee!”, kirt het meisje. Haar tong gaat langs haar lippen. “Hmm… lekker. Jammer dat je het in je eentje op gaat eten.”
Herman voelt dat hij bloost. Verlegen haalt hij zijn portemonnee uit zijn kontzak en overhandigt zijn bonuskaart aan de caissière. Maar zelfs die doodgewone handeling brengt haar hormonen niet tot bedaren.
“Oh, je bonuskaart is helemaal warm van je lichaam”, houdt ze het stukje plastic tegen haar wang. “Hmmm, dat is zóóó lekker…”

Coach vs Coach

‘Hai, jij bent ook zelfstandige? Leuk! Wat doe je?’
- ‘Ik ben coach’
‘Ach wat ééénig. Ik ben ook coach!’
- ‘Joh, bijna iedere zelfstandige wordt tegenwoordig coach. Wat is jouw doelgroep?’
‘Nou, ik coach mensen die even in een dip zitten qua werk, zeg maar.’
- ‘Oh, interessant. Hoeveel klanten heb je?”
‘Tja, ik ben nog maar pas begonnen hè. Maar toch al twee cliënten. ‘
- ‘Wat goed!’
‘Dank je. Nou ja: de één is mijn broer en de ander ken ik nog van het CWI, maar toch… Wie coach jij?’
- ‘Ik coach mensen die vastgelopen zijn in het leven en die daar best wel hulp bij nodig hebben’
‘Ach… en is dat zwaar?’
- ‘Geen idee, ik ben nog maar pas begonnen, hè… maar het ziet er veelbelovend uit.’
‘Wat fijn voor je!’
- ‘Dank je. In dat traject heb ik nog wel een beetje hulp nodig.’
‘En van wie krijg je die hulp?’
- ‘Ik loop bij een coach. Erg goede vent, hoor. Beetje onzeker nog. Maar ja: Ik ben zijn eerste klant.’
‘Oh… wat gewèldig….’

De zuilen van de ruïne

Hebben de twee oude reuzen (PvdA en CDA) nog wel bestaansrecht? De partijen houden krampachtig vast aan de politiek van de vorige eeuw. Het zou best wel eens kunnen zijn dat het hen net vergaat als de ker, waar talloze Nederlanders die vanaf de jaren ’70 niet meer braaf elke week verschenen. Of de vakbond, waar niemand meer automatisch lid van werd. Politiek gaat niet meer over inhoudelijke overtuigingen. Het gaat om een visie voor 4 jaar. Meer niet. Een goede visie gekoppeld aan een charismatisch leider betekent zetelwinst.
Maar de twee grote partijen uit het zuilensysteem blijken geworden tot een ruïne waar je alleen nog met mededogen naar kijkt. Laat het verval niet verder intreden. Job Cohen in een poppenkast? Welke PR-man bedenkt zoiets? En het CDA? Noem eens – zonder al te lang na te denken – de naam van de huidige politiek leider?
- Juist.